Botoks

Botoks – toksyna botulinowa

Botoks w leczeniu nietrzymania moczu

Nietrzymanie moczu jest częstą dolegliwością, o której nie chcemy otwarcie mówić, a tym bardziej się przyznać, że problem dotyczy również nas samych. Na problemy z nietrzymaniem moczu skarzą się zarówno kobiety jak i mężczyźni, przy czym należy podkreślić, że panie o wiele częściej mają tego typu problemy niż panowie. Szacuje się, że na problem nietrzymania moczu uskarży się ok. 15% społeczeństwa, z czego przeważająca część to kobiety po pięćdziesiątym rokiem życia.

Mocz, za którego produkcję odpowiedzialne są w ludzkim organicznie nerki przetrzymywany jest w pęcherzu moczowym. Gdy pęcherz się napełnia mięśnie dnia miednicy, które pozwalają na to, aby mocz w pęcherzu pozostał rozluźniają się, a z kolei mięśnie pęcherza ulegają skurczeniu, co skutkuje wydaleniem moczu na zewnątrz.

Za nietrzymanie moczu może odpowiadać wiele różnego rodzaju schorzeń, często występujących po kilka w tym samym czasie. Najczęstszą przyczyną odpowiedzialną za nietrzymanie moczu są zbyt bardzo osłabione mięśnie krocza. Mięśnie dna miednicy, które znajdują się wokoło cewki moczowej zaciskają ją powodując, że mocz pozostaje tam gdzie powinien, do czasu, gdy przyjdzie potrzeba jego opróżnienia. Gdy siła mięśni krocza jest niewystarczająca do zatrzymania moczu wewnątrz to w sytuacji dużego wysiłku lub pracy mięśnie brzucha np. pod czas kichania mocz może podciekać. Inną przyczyną wyciekania moczu mogą być problemy z napięciem mięśni pęcherza moczowego. W sytuacji, gdy dochodzi do niekontrolowanego napięcia tych mięśni wówczas, możemy również mieć problemy z trzymaniem moczu. Mężczyźni oprócz wymienionych już przyczyn problemów z nietrzymana moczu, często cierpią na problemu oddawania moczu w skutek przerostu gruczołu krokowego. Inaczej mówiąc mają problemy z prostatą. Kobiety zaś na problemy z oddawaniem moczu najczęściej skarżą się z powodu uszkodzenia mięśni krocza w skutek porodu lub w wyniku menopauzy, podczas której słabnie siła wszystkich mięśni krocza.

Wyróżnić możemy kilka form nietrzymania moczu. Najczęściej spotykamy się z wysiłkowym nietrzymaniem moczu. Podczas dużego wysiłku fizycznego rośnie ciśnienie w pęcherzu, co przy osłabionych mięśniach krocza prowadzi do wyciekania moczu. Innym typem jest nietrzymania mocz z naglącym parciem. Nadaktywność mięśni pęcherza powoduje natychmiastową potrzebę oddania moczu, wystarczy zaledwie kilka sekund, aby mocz wydostał się na zewnątrz. Spowodowane jest to zbyt wcześnie kurczonymi mięśniami pęcherza zanim pęcherz się wypełni lub zanim dotrze do mózgu informacja, że pęcherz jest pełny.

Oprócz dyskomfortu, jaki odczuwa osoba z problemami nietrzymania moczu (plamy na ubraniach itp.), dolegliwość ta często w znacznym stopniu negatywnie wpływa na życie seksualne, ponieważ często dochodzi do niekontrolowanego wyciekania moczu podczas uprawiania stosunku płciowego. Panie z tym krępującym problemem radzą sobie używając wkładek higienicznych, co nie sprawdza się w każdej sytuacji lecz w wielu pomaga.

Sposób leczenia uzależniony jest od przyczyny odpowiedzialnej za tą dolegliwość. Nadaktywność pęcherza możemy leczyć za pomocą leków antycholinergicznych. W przypadku nietrzymania moczu spowodowanego menopauzą stosuje się terapie hormonalną. Bez względu, jaka jest bezpośrednia przyczyna nietrzymania moczu nie zaszkodzi wzmocnić mięśnie dna miednicy, które odpowiadają za trzymanie moczu. Po pomoc w leczeniu powinniśmy zgłosić się do lekarza specjalisty. Lekarz rodzinny nie zdiagnozuje podłoża problemu, potrafi tego dokonać urolog, bądź ginekolog. Początkowe stadium choroby leczy się wzmacniając odpowiednie partię mięśni oraz stosując hormony. Dodatkowo można stosować elektrostymulację oraz pole magnetyczne jako zabiegi uzupełniające. Niestety jest to bardziej leczenie zachowawcze stosowane w początkowym stadium problemu z pęcherzem. W przypadku braku rezultatów leczenie zachowawczego najczęściej jedynym rozwiązaniem jest leczenie operacyjne.

Najnowszą metodą w leczeniu niektórych typów nietrzymania moczu jest zastosowanie botoksu. Jad kiełbasiany inaczej też zwany botuliną znalazł już zastosowanie w leczeniu wielu różnego rodzaju schorzeń, począwszy od leczenia zeza, opadającej powieki, kręczu szyjnego, migreny, nadpotliwości na likwidację zmarszczek kończąc. Od jakiegoś czasu botoks znalazł również zastosowanie przy leczeniu niektórych typów nietrzymania pęcherza. Botoks wykorzystywany jest w leczeniu, gdy dochodzi do nietrzymania moczu  z powodu nadaktywności pęcherza zwłaszcza w wyniku wszelkiego rodzaju urazów rdzenia kręgowego, stwardnienia rozsianego i różnego rodzaju innych schorzeń powodujących nadaktywność pęcherza.

Botoks powoduje blokowanie acetylocholiny, pełniącej funkcję neuroprzekaźnika między mięśniami a mózgiem. Blokowanie sprawnego działania przewodnictwa nerwowego powoduje brak sygnału do napięcia danego mięśnia, co powoduje, że mięsień ten pozostaje rozluźniony. W przypadku leczenia nadaktywności pęcherza zablokowane zostają właśnie mięśnie odpowiedzialne za skurcz pęcherza, co pozytywnie wpływa na zwiększenie się pojemności pęcherza oraz zapobiega wydostawaniu się moczu na zewnątrz. Aby upośledzenie mięśni pęcherza nie miało negatywnego wpływu na funkcjonowanie naszego organizmu, w celu opóźnienia pęcherza konieczne jest cewnikowanie. Ten sposób leczenia został już pozytywnie przyjęty przez FDA (Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków) w leczeniu nietrzymania moczu spowodowanym urazami neurologicznymi. FDA posiada bardzo rygorystyczne normy dotyczące odpuszczania do obrotu niesprawdzonych metod leczenia. Wszystkie nowe metody leczenia weryfikuje się zarówno pod kątem skuteczności jak i ewentualnych skutków ubocznych wynikających z danego sposobu leczenia. Mając na uwadze dopuszczenie botoksu w leczeniu nietrzymania moczu przez FDA możemy mieć pewność, że stosowanie go jest bezpieczne i skuteczne.

Nie oznacza to, że po zastosowaniu botoksu nie wystąpią żadne skutki uboczne. Pamiętajmy, że botulina jest substancją toksyczną, dlatego przy jej stosowaniu należy zachować szczególną ostrożność. Do podstawowych środków ostrożności należy m.in. stosowanie bezpiecznej dawki, maksymalna dawka jednorazowego podania botoksu nie przekracza pięciu procent dawki śmiertelnej. Mając na uwadze liczne zastosowanie botoksu w medycynie powinno się przestrzegać odpowiednich przerw między kolejnymi wstrzyknięciami botoksu oraz ilość zabiegów w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy. Norm tych nie wolno przekraczać pod żądnym pozorem nawet, jeśli podczas wcześniejszych zabiegów botoks był wykorzystywany w innym celu lub na inne okolice ciała.

Przed zastosowaniem botuliny lekarz powinien nas poinformować o możliwych skutkach ubocznych oraz o objawach, które nie powinny być przez nas lekceważone. W przypadku wystąpienia niepożądanych objawów po podaniu botoksu powinno niezwłocznie zgłosić się do lekarza lub zadzwonić i wezwać pomoc medyczną. Istnieje również pewna grupa osób, która nie może korzystać z terapii botoksem, zaliczyć do niej możemy kobiety w ciąży oraz matki karmiące piersią, a także osoby uczulone na którykolwiek ze składników roztworu botuliny stosowanego na szeroką skalę w medycynie.

Komentarze